Momentum verstoord

Wel heb ik mij elke dag vermaakt, gelukkig pakte alles bij mij steeds goed uit. Het was alleen af en toe dit gevoel dat er tussendoor kwam. Ziekte maakt wat futloos, en daarmee wat doelloos. Dit gaat ten koste van het geluk.

Je lichaam wil steeds een positieve drang, dynamiek voelen, van iets te doen hebben. Een passieve staat maakt tijd, wat zo kostbaar is, doelloos en doodt het leven van de tijd. Een met verheuging gevuld lichaam voelt gelukkig en overvloedig. Deze verheuging moet er altijd zijn. Ik merk dat ik daarop leef. Het maakt de tijd fraai en zorgt dat ik me goed voel.

Je hart stuurt deze drang, dit momentum, aan, en als je vol energie bent, vanwege een doel dat je voor ogen hebt, dan voel je ook een warm liefdevol geluk stromen in je hart. Het blijkt dus dat momentum, zoals ik het noem, heel belangrijk is, om je hart weer te voelen. Veel mensen voelen hun hart niet. Alles komt uiteindelijk uit je hart, maar wij voelen vaak de andere organen sterker, zoals het hoofd, en de ingewanden van de buik.

Liefde echter, bruist in het hart. Dit werd me meer dan duidelijk, sinds ik dat vorige artikel schreef ('Elk doel is nu'). Zelf kreeg ik er ook goede energie van, al was de aanleiding de energie van een huisgenoot. De energie gaf mij de inspiratie (en energie) om blogs te schrijven, zoals waar ik nu mee bezig ben. En mijn gevoelens, ook tijdens mijn ziekte, beter leren begrijpen, activeerde dit alles - inspiratie, momentum, levendigheid - in mij, en ik voelde er mijn hart door, wat mij ook meteen een les leerde, dat dat gevoel daar vandaan komt. Je vraagt je soms af waar dieren dat vandaan halen. Als je dichtbij dieren bent, voel je dat ze je hart activeren met hun hart. De dieren hebben altijd hun hart volop actief - iets dat bij mensen vaak uitblijft. Dieren genieten van het leven, omdat ze overvloed ervaren van alle kleine dingen. Geen oordeel van anderen, ze genieten ervan om bij elkaar te zitten, in vrede te verkeren, rustig genieten, zijn wie ze zijn (wij mensen zijn soms stresswezens), en ze houden hun enthousiasme hoog bij vele kleine dingen, zoals eten of spelen. Alles past binnen hun vredige staat van zijn. De mensen bedenken of het bij hun staat (als mens) past. Dieren zijn. Mensen denken over het zijn.

Dat denken doen we met ons hoofd. Liefdesgevoelens stromen niet door je hoofd. Dat voel je duidelijk (dat het daar niet is). Liefdesgevoelens stromen door je hart. Dieren koesteren daarom veel liefdesgevoelens. En daarmee ook momentum, drang om allerlei leuke dingen door te doen, wat hun hart actief houdt.

Het is prima dat een hoofd zoveel intelligents kan. Dit hoeft het hart niet in de weg te zitten. Eigenlijk zou het ook zo moeten zijn. Gewoon weer leven, spontaan als een dier. In het momentum, met liefde van het hart. Het hoofd zou de spontane ingevingen van het hart nooit dwars moeten zitten - wat hij bij ons mensen eigenlijk veelal wel doet. Door de vele oordelen als we elkaar dingen zien doen, de verontwaardigde blik, de kleine signalen van oordeel, een ja- of nee-knikkend hoofd, daardoor laten we ons hoofd elkaar aansturen. Het hart - daar waar we de liefde voelen - doet met die signalen eigenlijk niet mee. Je kunt dit met je eigen lichaam dubbelchecken. Liefdesgevoel (dat je alleen in je hart voelt stromen, nooit in je hoofd) maakt geen oordelende impulsen, zoals wij met ons hoofd doen. Jonge kinderen zijn ook nog 'maagdelijk' wat oordeel betreft. Daarom zei de historische figuur Jezus ooit dat we weer moeten worden als een kind, en zei hij ook letterlijk 'Oordeel en veroordeel niet meer'.

Voor mij is het bijzonder leerzaam wat ik leerde van het vorige artikel 'Elk doel is nu'. Het leert mij hoe het geluk weer door mijn hart stroomt, mij levendig houdt, en hoe ik mijn hart weer voel. Dit wat ik leerde, blijkt een belangrijke factor te zijn om deze dingen weer te kunnen ervaren. Op zwakke momenten, bijvoorbeeld kort na een depot-prik (een spuit met medicatie waar je zwak van wordt) voel ik het 'afstervende momentum' nog wel eens, of als ik een (nieuwe) situatie nog niet helemaal begrijp. Zo ga ik in het vorige artikel luchtig om met mijn fietsprobleempje. Stukken beter om er zo mee om te gaan! Feit is dat mijn fiets niet meer doet, door dit probleempje (dat op te lossen is), waar bovenop ik het depot had, en daar bovenop de nawerking van een ziekte (fikse verkoudheid), wat energie wegneemt, die je zo goed kunt gebruiken, zeker om iets te repareren aan de fiets (geen energie voor gehad). Door het te analyseren voel je je goed, omdat je het kunt begrijpen, maar op het moment zelf, voel je je zwak (begrijp je het ook nog niet zo goed), en is dat momentum verstoord, zodat ik me minder gelukkig voel. Door van al deze dingen te leren, en vorig artikel, kan ik het momentum goed in stand houden, me levendig en energiek blijven voelen, en stroomt de liefde door mijn hart ook weer.

Ik ben blij met deze lessen, wat vooral een bredere blik is, het wijder en beter kunnen overzien van de situaties. En: Soms blijkt dat we een goed voorbeeld kunnen nemen aan de dieren en de kinderen!