Iets dat mij sinds langere tijd sinds ik opgevangen ben, is opgevallen, is dat stiltes, wanneer ik even niets doe, geen activiteit heb, onnatuurlijk en opdringerig aanvoelen. Dit belet mij er niet van een normale besteding te hebben van de dag. Ik vermaak me gelukkig ook prima. Toch is het iets dat niet lekker zat. De rust van stiltes was wat verstoord.
De onrust kwam voort uit mijn eigen emoties, versterkt door de medicatie. De medicatie heeft zelf geen emoties, die zijn van mij. Maar ik merk elke keer na medicatie dat mijn emoties versterkt worden. De emoties komen voort uit mijn levensfase, van geïsoleerd van huis, je nu thuis moeten gaan voelen in die situatie, omdat het oude thuis niet meer beschikbaar is. Dit moest het kind in mij verwerken.
In het artikel 'Veel veiligheid' leg ik uit hoe gisteren er veel veiligheid op me af kwam - dingen waardoor ik me heel vertrouwd en veilig voelde. Ook vandaag, zoals te lezen in artikel 'Het plezier van de fiets', voelde ik me extra vertrouwd en veilig. Deze invloeden waren heel heilzaam voor mijn lichaam en geest. Het bezorgt mijn bewustzijn de nodige bewijzen dat ik me zelfstandig (de nieuwe levensfase) goed red. Soms vraagt je lichaam of geest hierom, het heeft die signalen, de bevestigingen en antwoorden nodig. Wat ik vervolgens merk is dat de stiltes, wanneer ik in rust verkeer, weer rustig en op orde zijn. Ik voel me weer normaal mens, fijn en in balans.
De onrust dat ik voorheen af en toe tussen de activiteiten door voelde, betrof een wat vervelend gevoel, iets dat meer om me heen heerst in dit soort opvanghuizen waar ik in zit: Het vervelende gevoel van (dreigende?) verveling, ook al verveelde ik me nooit. Maar het is een gevoel dat je de tijd niet fijn weet te besteden, en gaat gepaard met wat vrees. Dit is nu helemaal weg, sinds deze positieve ontwikkelingen rond mij, en mijn situatie.
Hier ben ik dankbaar voor, en ook geeft het mij ijzersterk vertrouwen in de toekomst, dat ik op me zelf ga leven, ook helemaal, zonder meer de zorginstelling waar ik nu in de opvangwoning onder val. Wanneer ik weer zelf alles zelfstandig moet doen, alleen wonend op me zelf, dan vertrouw ik erop dat dat goed gaat. Ik merk nu hoe positieve ontwikkelingen mij overtuigen dat de dingen mij lukken, en zo zijn weerslag hebben op mijn gezondheid, en welzijn, zowel lichamelijk als geestelijk.
Hier ben ik dankbaar voor. Het biedt perspectief, en een vertrouwd perspectief. De stiltes voelen als thuis, vertrouwd, weer zoals ik mij thuis voelde, bij mijn ouders, toen dat mijn thuis was, en voelen beheerst, met rust en orde, een fijn welzijn in vrede en balans.
Wat ik nog niet genoemd heb, is dat ik bijzonder fijn contact heb gehad, met beide zussen. Beide reageerden ze per mail met de tekst "Wat super fijn!", toen ik ze vertelde dat ik een uitkering heb. Dit contact is dan wel niet de diepere oorzaak van wel of niet onrustig voelen, maar draagt wel bij aan het welzijn. Het biedt een stukje warmte, waar mijn genezing, onder andere dankzij deze heilzame ontwikkelingen, alleen maar door versterkt wordt. Met heilzame ontwikkelingen doel ik op de ontwikkelingen zoals in artikel 'Veel veiligheid' genoemd, namelijk de uitkering, de zelfstandige reparatie van de fiets, de te krijgen schoenen, en de zorgtoeslag. Het lijkt, en dat is ook zo, dat alles als specie of cement bij elkaar komt, en elkaar aanvult, en samenwerkt binnen deze totale nieuwe ontwikkeling van mijn nieuwe levensfase, van aankomende zelfstandigheid.
Reactie plaatsen
Reacties