Zingeving van muziek

Als het om zingeving gaat, is muziek wel heel geschikt. Zie mijn muziek blog. Vandaag merkte ik dat tijdens muziektherapie.

Het was erg leuk, en de banden met muziek en met elkaar versterkend. Beide - therapeut en ik - improviseerden we wat om de tijd te besteden. Het ging allemaal als vanzelf.

Eerst vroeg hij mij of ik wat leuks had gedaan met de feestdagen. Ik heb hem gezegd dat ik daar niet aan doe. Nooit gedaan heb. En dat mijn naasten daar niets mee doen. En dat ik het ook niet mis. Ik heb hem gezegd dat het een oprechte keus is om me daar buiten te houden. Hij vroeg of ik soms, doordat ik me daar vanaf houd, bijvoorbeeld iets anders heb waar ik dan meer ruimte voor heb - iets dat me wel bevalt. Ik liet hem een psalm horen op de piano die ik ooit geleerd heb, een prachtige melodie. Het deed hem denken aan een bestaand nummer. Daarna speelde ik 'America The Beautiful' voor hem, en vertelde hem dat ik ook een psalm had geleerd op die melodie. Met wat voorbeelden leerde ik hem waar mijn aandacht tijdens mijn leven op gericht is. We hadden ze een kort leuk gesprek, voordat we 'echt' van start gingen.

We gingen aan de slag. Hij vroeg mij of ik iets wilde luisteren. Ik antwoordde, zonder nadenken, alsof ik het voorbereid had (had ik niet) "De muziek van Count Basie en Oscar Peterson samen". Hij zette die prachtige duo-muziek op, waar een mooi combo ter begeleiding meespeelt in de opname. De twee, Count Basie en Oscar Peterson wisselen elkaar vrolijk af in hun muziek. De één kwam uit de ene luidspreker, en de andere (Count Basie) uit de andere luidspreker. Omdat deze luidsprekers meters uit elkaar stonden, had dit een heel mooi effect, alsof Oscar Peterson uit de ene hoek kwam, en Count Basie uit de andere hoek.

"Count Basie speelt héél simpel. Maar dat is zijn specialiteit. Oscar Peterson is een geavanceerd pianist, en maakt het soms ingewikkeld. Af en toe maakt hij het zo bont, in contrast ten opzichte van de 'simpele' Count Basie, dat als grap, Count Basie zijn middelvinger opsteekt naar Oscar Peterson." - vertelde ik hem. We hadden er wel lol van. Je hoorde het wisselwerkings-spel goed in de opnames.

Daarna ging ik de harmonieuze steel drum bespelen, waar ik melodie, samenklank totaan akkoorden op kon spelen. Dit terwijl de therapeut op een contrabas mij begeleidde. We hadden er veel plezier aan, aangezien hij in een ander ritme speelde als ik, en toch klonk het perfect samen. Ik liet hem daarna op de piano horen hoe een muzieknummer mij helemaal in de war bracht. Dat ik het nummer altijd als 6-8ste beluisterde, terwijl het in een gewone vierkwartsmaat gespeeld werd. Later in het gesprek leerde ik dat dit zo iets is als een 'fictieve maat' - de 'maat' die je hoort (die anders kan zijn dan de maat die gespeeld werd). Op de drum ging hij beide maten proberen, terwijl ik dit bijzondere nummer (jazz) op de piano speelde. Ik hielp hem een handje de juiste maat eruit te krijgen. Het lukte hem prima.

Zowel verbaal, als muzikaal als intuïtief, was dit een energieke, actieve en fijne les/therapie. Precies waar het voor bedoeld is, en we hadden er flink plezier van.