De Denker wint het. De Spreker zegt het. De Doener doet het.
De Denker is gevoelig voor De Denkgeest, die wil bereiken wat hij denkt. De Spreker is gevoelig voor de Spraakgeest, die wil bereiken wat hij zegt. De Doener is gevoelig voor de Doegeest, die wil bereiken wat hij doet.
De Hartsgeest creëert het. De creatie is een Directe Creatie. Denken, Spreken en Doen zijn een voortvloeisel uit een Creatie, en dus indirect. De Hartsingeving spreekt.
De Denkgeest, Spraakgeest en Doegeest zijn stille Getuigen binnen in je. Ze komen in oude boeken, in de bijbel, al voor:
Wie in de Zoon van God gelooft, heeft het getuigenis in zich
1 Johannes hoofdstuk 5, vers 10
De Denkgeest, Spraakgeest en Doegeest komen samen in de Hartsgeest.
De Denker wint, de Spreker spreekt, en de Doegeest doet. De winnersgeest wint, de verliezersgeest verliest.
De winnersgeest wint, de verliezersgeest verliest.
Het Doel waarvoor je de Geest gebruikt, daar gaat de Geest zich naar vormen. Dit terwijl het Zelf maagdelijk, onvervormd is.
De Geest oordeelt niet, en ziet alles als een nodige ervaring, in iets dat het Zelf niet is.
De Geest is Onderdeel van de Onwetendheid. Volmaakt, en daarmee onwetend.
Het kan niet winnen, want het heeft al gewonnen. Het kan niet verliezen, want het heeft al verloren. Het kan niet spreken, want het heeft al gesproken. De Geest is Alwetend.
De Alwetende Geest is hetzelfde als de Onwetende Geest. Het is onberispelijk.
De Alwetende Geest is hetzelfde als de Onwetende Geest. Het is onberispelijk.
De Onwetende wint, omdat Hij niets te winnen heeft. Hij verliest, omdat Hij niets te verliezen heeft. Hij spreekt, omdat Hij niets te spreken heeft.
De Denker wint, omdat hij wat te winnen heeft. De Spreker spreekt, omdat hij wat te spreken heeft. De verliezer verliest, omdat hij wat te verliezen heeft.
De denker wint, omdat hij wat te winnen heeft.
De denker weet, omdat hij wat te weten heeft. De Alwetende weet niets, omdat hij niets te weten heeft.
De denker weet, omdat hij in zijn binnenste niet alles weet. De Alwetende is alwetend.
De denker weet, omdat hij in zijn binnenste niet alles weet. De Alwetende is alwetend.
De Alwetende macht en kracht doet zich voor als iets. Daarbij leert het van ervaringen, ook vaak in dingen zoals Het Zelf niet is. Leren is een vorm van creëren. Dat er wat te leren valt houdt het uitdagend en bekoorlijk. Er zit steeds iets nieuws in wat er ervaren wordt. Dit wordt opgeslagen en daar groeit de macht en kracht mee verder omhoog. De opwaartse spiraal gaat zo als maar verder.
Negatieve ervaringen worden uitgeroeid, en positieve ontwikkeld. De lijdende aspecten worden voorgoed verwijderd.
De lessen zijn uiterlijk. Innerlijk heeft de Bron niets te leren. Het is Volmaakt.
De innerlijke wereld kan niets aan toegevoegd worden. De uiterlijke wereld wel.
De Vrede komt tot stand dankzij de Innerlijke Wereld. Deze Innerlijke Wereld is in het Hart te vinden.
De meeste mensen ontlenen al hun daden aan de uiterlijke wereld. Ze nemen daarbij hun hart niet mee. De alwetende ellende gaat zo door. De clou is om weer terug te gaan naar het Hart, om eer- en leedgevoelens te doden. En om Vrede- en Liefdesgevoelens te bouwen.
De Wereld bouwt uiterlijk door, terwijl ze het meest belangrijke, het Hart, vergeten. Dit schrijft de bijbel (in die tijd al) in zulke bewoordingen.
Want zoals zij in die dagen vóór de zondvloed waren, etende en drinkende, huwende en ten huwelijk gevende, tot op de dag, waarop Noach in de ark ging, en zij niets bemerkten, eer de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn. Dan zullen er twee in het veld zijn, één zal aangenomen worden en één achtergelaten worden; twee vrouwen zullen aan het malen zijn met de molen, één zal aangenomen worden, en één achtergelaten worden.
Boek Matteus, hoofdstuk 24, vers 39 t/m 41
De innerlijke wordt meegenomen, de uiterlijke wordt verwijderd. Één aangenomen, Één verwijderd / achtergelaten.
Reactie plaatsen
Reacties