De leraar op school zei 'Donker bestaat niet'. Dit was de les 'Natuurwetenschappen'. Ik weet het nog als de Dag van Gisteren, dat hij dat uitlegde. Hij legde uit dat donker altijd een heel donkere versie is van een kleur. 'Echt zwart' zo zei hij, bestaat niet, 'het is altijd een donkere versie van een kleur'. Als iets 'echt zwart' zou zijn, zo zei hij, dan zouden wij het niet kunnen zien. De les staat mij op mijn netvlies geschreven. Ik vond het bijzonder, iets om te onthouden. 'Zwart bestaat niet', 'donker bestaat niet', het is allemaal 'licht'. De donkere kleurtonen hebben een lagere kleurfrequentie, lichtfrequentie. De frequentie drukt de kleur uit in licht, niet in donker. Alles heeft een lichtfrequentie. Dit is me goed bijgebleven.
Licht doet zich voor als donker. De donkere kleuren hebben altijd nog een lichtfrequentie. De frequentie is licht. Dat duidt erop dat 'donker' een term is die ontstaat in onze gedachten. In werkelijke termen, blijft alles gewoon licht. Vanaf een bepaalde frequentie noemt onze gedachten het 'donker' en vanaf een bepaalde frequentie 'licht'. Dit is dus subjectief, waarbij de ene variant helemaal niet blijkt te bestaan.
De definitie van 'donker' is 'ik besta niet', want 'licht' heeft het al ingenomen!
De definitie van 'licht' is 'alles'. Alles heeft een lichtfrequentie.
Als dit fysiek zo is, zou dit geestelijk dan ook zo zijn? Als 'duister' fysiek niet bestaat, moet het geestelijk dan wel bestaan?
Licht is Allesomvattend, zegt men altijd. 'God is alles'. 'Alles' is een geestelijke term. Het gaat namelijk niet over klaver, het gaat over 'Licht', wat ook wel 'God' genoemd wordt. Als fysiek 'alles' licht is, waarom zou het geestelijk dan niet zo zijn?
De termen 'licht' en 'donker' zijn dualiteit. In de Bron bestaat geen dualiteit, dus kan er ook geen 'licht' of 'donker' bestaan. De energie is 'Vrede', en er bestaan geen twee soorten 'Vrede'. De binnenkant is wat men noemt 'Vrede', en de buitenkant is, wat wij zien als 'Vrede' en 'Onvrede'. De Harten kennen geen Onvrede. De hoofden kennen Onvrede. De klavers kennen Onvrede, maar de Harten zijn Allesomvattend. De klavers kunnen de Onvrede opzoeken. De Harten kennen geen Onvrede. De klavers kunnen problemen met elkaar maken. De Harten doen dit niet. Leed is een optie voor de klavers, Liefde is de Wet voor de Harten.
Liefde kent geen Dualiteit. Het is al Dualiteit. De Harten stromen Liefde. Vrede stroomt in de vorm van de Liefde. De Liefde is stromende Vrede. De Dualiteit is dat het Stroomt van A naar B. Daar heb je minimaal twéé voor nodig. De Bron is Één, en heeft geen Twee nodig. De Bron is Vrede. Liefde is niet de Conditie van de Bron. De Bron is Vrede. Liefde is een werkwijze van de Bron, om zijn Vrede te Ervaren. De Bron leert in uiterlijke termen van de ervaringen, maar innerlijk kan de Bron niet leren, en is Volmaakt. De uiterlijke lessen, bouwen de Vrede in de Ervaringen op. De Ervaringen waren goed, en zijn goed. De Ervaringen worden nog beter. Elke keer leert de Bron nog bij. De lessen zijn gedroomde lessen, want de Bron is in slaap, als wij wakker zijn. De Levenslessen zijn fictief. De lessen worden in het Binnenste van de Bron opgeslagen. De uiterlijke lessen doen de Binnenste lessen weer groeien. De lessen zijn Geestelijk en vormen het Hart van de Bron. Dit Hart wordt steeds groter, fictief dan, want Innerlijk is het Volmaakt, en Uiterlijk groeit het steeds verder. De Innerlijke Lessen Die Komen Uit de Binnenste Bron. De uiterlijke lessen die komen uit het hoofd. De hoofden zien niet wat de Harten zien. De Harten zien alles. De hoofden zijn in levensenergie verbonden met de Harten, terwijl de Harten het Leven zijn. De hoofden Leven van de Harten, en de Harten Voeden alles. De Voeding is altijd zuiver, en zonder Onvrede, terwijl de hoofden soms de voeding gebruiken voor Onvrede.
Reactie plaatsen
Reacties