De KR (Klinische Rehabilitatie, opvang) heb ik volledig gevuld met pannenkoeken bakken. Elke dag deed ik het. Maar zelden sloeg ik het over.
Mag ik een pannenkoek?
A lekker.
De liefhebberij grinnikt in mij, na dergelijke opmerkingen of vragen.
Mag ik een pannenkoek pakken? Je doet er altijd suiker op, hè?
En deze tweede persoon, die ook wilde pakken, deed een suikerklontje onder de kraan (van mij geleerd), waarna hij het tussen zijn vingers kapot knijpt en verspreidt over zijn pannenkoek, en neemt een lekkere hap van de pannenkoek.
Dit 'publiek' zal er niet meer zijn, straks (volgende week) als ik op mij zelf woon. Ik zal er vast nog vaak aan denken.
Nu, volgende week, eet ik alle pannenkoeken zelf op. De bezigheid blijft er even leuk om.
De geur en smaak doen me ook altijd goed. De lekkere geur en smaak zijn best uniek, en bevallen mij goed.
De geur en smaak doen me ook altijd goed. De lekkere geur en smaak zijn best uniek, en bevallen mij goed.
Het bezig zijn met de pannenkoeken doodt de tijd, en is op de KR, net als mijn andere bezigheden, iets dat de tijd leuk invult. Buiten de pannenkoeken om, zijn er genoeg dingen te doen, en het kan zijn dat in mijn volgende periode, dat ik op mij zelf woon, genoeg te doen heb, waardoor de pannenkoeken minder worden. Dan blijft het ook speciaal.
De nieuwe tijd is net zo kostbaar als de oude tijd. Ik wil niet 'plannen' wat ik ga doen. De tijd zelf leert me wel, wat ik ga doen en wat niet.
Op een velletje papier kun je niet zetten wat je op dat moment voelt, en waar je voor voelt en waarvoor niet.
Op een velletje papier kun je niet zetten wat je op dat moment voelt, en waar je voor voelt, en waarvoor niet.
Liefde stroomt altijd Nu. Liefde kun je niet plannen.
Reactie plaatsen
Reacties