Tijdens mijn avondwandeling, fluiten de vogels werkelijk prachtig. De dagen worden langer in deze laatste week van februari. Het is weer licht tijdens de avondwandeling. De ooievaars klepperen, en vliegen 'overal' om me heen in de gebieden waar ik wandel. Zelfs op een dieren weide waar ik elke dag even stop, om de dieren te bewonderen, strijken twee ooievaars neer. De grootte en de 'trots' zijn kenmerkend voor de vogelsoort. Ik vind het een plezier ze te zien. De lente breekt aan.
Het is een offer om gewoon te genieten van de natuur, met je hart. Met het hoofd, ontstaan er vaak bezwaren. Zo zijn veel mensen tegen ooievaars, omdat ze werkelijk alles eten, en een bedreiging zijn voor de natuur. Dus daarom mag je niet meer van hem genieten. Ik vind het altijd vreemd dat er zo gedacht wordt over dieren, maar ook over mensen.
De hoofden, die het 'nu', van dit moment, omzeilen, 'zien' allemaal soortgelijke problemen. Op dit moment kies je ervoor om de weidevogels de schuld te geven, of om de ooievaar de schuld te geven. De aspecten 'schuld', 'spijt', en 'goedheid' houden je uit het 'nu'. Je ziet hele andere dingen, terwijl 'de leek' gewoon een (ontzettend) mooie vogel ziet.
De 'leek' 'kijkt' nog met het hart, omdat het hoofd, nog niet 'volgestouwd' is met meningen en oordeel. Je ziet de Werkelijkheid Eerst, en Daarna zie je de Oordelen. De Werkelijkheid wordt vaak verdoezeld door Oordeel. De adviezen van 'hoogleraar Jezus', die overigens Géén Jezus heette, waren 'oordeel niet meer'.
Reactie plaatsen
Reacties