Wat gerustgesteld met een kop koffie, schrijf ik hier in bed dit blog.
Het is 's avonds laat en ik heb Defecte medicatie gehad. Bij het ene middel horen bijwerkingen en die moeten door het andere middel opgelost worden. Ik was vergeten om dat andere middel (tegen de bijwerkingen) in te nemen, en voelde me heel zwaar en misselijk.
Als ik dit middel niet inneem, dan is het hoofdmiddel dus te zwaar en ziekmakend voor mij. Behalve het middel de 'schuld' te geven, kun je ook zeggen de dosis, die hoog is. Gelukkig is er het middel tegen de bijwerkingen, en heb ik die nou ingenomen... dat voelt beter. Je hele systeem van zijn, je gesteldheid, hangt er aan vast. Je kunt er maar beter geen fouten in maken. Het zijn momenten van onrust, zwakte en leed, dat je plots denkt 'hee, ik ben mijn medicatie vergeten'. Op dat moment was ik aan het wandelen buiten, waar ik erg veel kracht en moed voor verzamelen moest, om het ene been voor het andere te krijgen. Tijdens de wandeling ging het ook nog wat moeizaam en was ik erg zwak. Het is een zwakte die eigenlijk niet van jezelf komt. Ik zeg wel vaker: 'Met mijn conditie kan ik na een wandeling nog wel een keer dezelfde ronde lopen, zoveel conditie heb ik'. En dat is ook waar. En door die conditie heen zit een stoorzender, de medicatie, waardoor je conditie wordt verzwakt.
De laatste week ben ik extra zwak, ook met de juiste medicatie die ik inneem. Ik dacht aanvankelijk dat het probleem vandaag erger werd. Gelukkig kwam ik erachter dat de verergering vandaag kwam door een vergissing van mij. Desondanks heb ik tot nog toe de zwakkere algehele conditie van afgelopen week nog, en heb ik veel rust nodig, en ga ik tussen de activiteiten door, op bed liggen, om weer fit te zijn voor de volgende activiteit, wanneer ik me voldoende uitgerust voel.
Ik heb nog een beetje kunnen slapen, wat ik overdag nooit doe. De laatste rust was na het moment dat ik de medicatie vergeten was in te nemen. Ik was in een extra zwakke staat. Dat van afgelopen week, en dan deze vergissing er ook nog bovenop.
De medicatie, een anti-psychoticum, is een wat zwaar versuffend en dempend middel. De energie wordt erdoor verstoord, waardoor deze blokkades gaat vormen. Dat kan als heel zwaar ervaren worden. Ik moet vaak de knop omzetten, wat een verwerking van moed in mijn energie is, die energie kan ik opbrengen, een vorm van je sterk houden, of je schrap zetten, en dan switcht de energie om, en voel ik me beter, en energieker. Dat is iets vergelijkbaars met als iemand positief gaat denken, dan kun je de energie ook aanpassen. Zo iets doe ik ook. Toen ik eenmaal thuis kwam van de wandeling, merkte ik dat ik het middel (tegen de bijwerkingen) wel nodig had. Gelukkig was het er snel, de begeleider zat bij ons in de woonkamer, en kon het direct voor me halen.
Dit soort 'vergissingen' sterken mijn veerkracht en zelfredzaamheid wel. Daarom zeg je soms ook van dit soort situaties 'het moest zo zijn'. In elk geval heeft het een goede en een slechte kant. De slechte kant zie je meteen. De goede kant zie je later.
Ik heb dit de laatste dagen vaker. Verschillende dingen zitten soms niet mee. Ik help me zelf, door bijvoorbeeld 'super pannenkoeken' te bakken, die mij extra goed energie geven. Dan blijkt later dat het zowel het goede effect van de pannenkoeken als het slechte effect versterkt. Het slechte effect komt van de medicatie, en wordt door de pannenkoeken - die mij in eerste instantie vooral goede energie geven - versterkt.
Even later merk ik dat die versterking (van het slechte effect) goed is geweest, doordat hierdoor extra duidelijk werd, dat ik problemen heb met de medicatie. Daardoor is er nu ook een gesprek gepland daarover, om tot een oplossing te komen, bijvoorbeeld de dosis verlagen.
Eén zus is voor dosering verlagen, en drie anderen (mijn andere zus en mijn ouders) zijn ervóór om de medicatie af te bouwen.
Helemaal afbouwen zou ik het fijnste vinden. Ik word anders heel veel in mijn leefruimte en gezondheid beperkt.
Ik besef de functie die het had (de medicatie). Voor veerkracht en zelfredzaamheid. En om je andere karakterelementen te versterken. Als je het ene karakterelement verzwakt, versterk je er de andere weer mee, of geef je het andere in elk geval de ruimte om zich te ontwikkelen. Ik kom uit een andere omgeving, waar iets kon gebeuren (en is gebeurd) wat men een 'psychose' noemt. Daarna kwam ik in deze omgeving, van de opvang, waar ik die aanleiding er niet langer voor had. Daarom ben ik ook rustig en in balans. Door mijn isolatie hier, ben ik juist met meer waardering naar familie gaan kijken, wat mijn situatie met betrekking tot thuis, ook heeft verzacht en de band met thuis ten goede komt. De ervaring is ook dat ik goed contact heb met familie.
Doordat de 'psychose' niet meer aan de orde is, zie ik het als een natuurlijke stap om het anti-psychoticum te stoppen. De waarde van de opvang is onder meer, deze verzachting van de situatie, de verbetering van de banden, maar ook dat ik erachter ben gekomen, dat het goed is en natuurlijk, om op deze leeftijd uit huis te gaan, en mijn eigen weg te gaan. Dat leerde ik tijdens mijn verblijf hier ook, door daar bij stil te staan.
Op het moment zelf schrikt het wel eens af, wat er gebeurt of wat je meemaakt. Later kun je vanuit een overkoepelende blik beter zien waar het goed voor is geweest. De huidige situaties, ook deze waar ik nu in zit, zie ik als goede situaties, die een goed effect teweegbrengen.
Dat neemt niet weg dat keuzes maken nu ook zinvol is, bijvoorbeeld de medicatie afbouwen. Ik heb hier dinsdag een gesprek over, en hoop op goed resultaat.
Reactie plaatsen
Reacties