Ik was aan het nadenken hoe het eigenlijk niet in alles zo goed met mijn gezondheid gaat (problemen met medicatie), en hoe ik dat uit moet leggen volgende week, als we er een gesprek over hebben. Toen vroeg vanochtend iemand mij "Hoe gaat het?". Ik antwoordde "Volgens mij wel goed". Ik wist niet goed wat ik moest zeggen, maar vond tegelijkertijd dat het ook (verder) best goed met me ging, dus stond ik ook wel achter dit antwoord. Er zijn Diverse Factoren die een rol spelen en een antwoord vormgeven. In een kort bedoelde reactie (geen ruimte voor lange teksten, gewoon even antwoord op 'hoe gaat het?') zeg je dan uiteraard 'het gaat goed'. Geestelijk gaat het in elk geval goed, en zit ik fijn in mijn vel. Het is alleen fysiek dat ik last heb. De medicatie-energieën trekken te veel aan mij.
De werkelijke conditie is niet in woorden uit te drukken. Je kunt geen stortvloed aan informatie over iemand storten, die alleen vraagt "Hoe gaat het?". Zolang ik rustig achter mijn laptop zit, wat lezen, hier en daar wat schrijven, gaat het best goed. Je doet ook waar je lichaam behoefte aan heeft. Het lichaam heeft geen behoefte aan te veel inspanning. Blijkbaar zijn therapieën die ik normaal volg, al te veel inspanning. Als deze last van medicatie niet ophoudt, zit ik eraan te denken de therapieën volgende week te schrappen, om mijn lichaam rust te geven. Misschien herstel ik zo.
Ondertussen heb ik dinsdag een gesprek hierover met een behandelaar, en kan de dosis van de medicatie misschien worden verlaagd. De middelen die ik neem, werken ook niet altijd. Zo had ik vannacht last van schokkende voeten. Het middel dat ik daartegen neem, doet zijn werk niet volledig. Dit duidt daarom ook op een te hoge dosis medicatie. Al mijn mankementen, voor zover ik weet, komen van de medicatie. Rusteloze benen, schokkende voeten, zwakheid van versuft en misselijk gevoel. De middelen die ik neem, neem ik vanwege de medicatie (daar komen de mankementen vandaan). Tijdens inspanningen komen deze mankementen naar voren.
Ik heb toch therapieën op het programma staan, en zal zo laat mogelijk beslissen of ik ze door laat gaan. Anders zal ik even aan de begeleiding vragen of ze mij kunnen afzeggen. Muziek maandag kan ik persoonlijk afzeggen, omdat ik de Whatsapp van de therapeut heb. Misschien is het goed dat ik afzeg, want zelfs een simpele activiteit als het avondeten (mensen die aanschoven die liepen er, ze praten) werd me al te veel, en moest ik toen ik het bord leeg had ook snel afkappen, en frisse neus halen. Ik werd te misselijk. De wandeling buiten hielp goed.
Ik herinner me dat ik op de HIC (Intensive Care) ook te hoge dosering had (werd toen ook verlaagd) en dat ik toen ook moeite had met avondeten als er te veel activiteit is. Toen de dosering werd verlaagd, ging het weer goed met me.
Een vreemde gewaarwording soms, dat simpele dingen al te veel zijn. De gewaarwording Staat op Zichzelf, De Vraag 'Hoe gaat het?' ook, het Antwoord ook. De vele dingen die je meemaakt, spreken voor zichzelf, en zijn geen woorden voor. Alles op zijn tijd. En alles op zijn plek. Een compleet antwoord is niet te geven, terwijl 'het gaat goed' alles in zich heeft. Je stelt jezelf soms de vraag 'is dat antwoord nog de lading dekkend?'. Maar het woord 'goed' kan zoveel bevatten. Met een overkoepelende blik kom je gauw op 'goed' uit. Zoom je in op sommige onderdelen, dan kan het soms 'niet goed' zijn. De blik verruimen helpt om het 'goede' ervan te kunnen zien. Zoals ik schrijf in het artikel 'Het plezier van de fiets': De Kleine Dingen zie je direct, en de Grote Dingen zie je vaak later. Elk klein ding is eigenlijk een Groot Ding. Je ziet dat vaak nadat het geweest is.
Reactie plaatsen
Reacties