Heb je dat ook wel eens? Je staat in het weekend in de tuin (of bij de container buiten, het groen ruikend, de zon schijnend), en je krijgt plots de ingeving: Ik wil wandelen. Dit was zo'n ochtend vandaag, de zon scheen fijn en het voelde buiten aanlokkelijk op deze aangename oktoberdag. Ik keerde mij weer naar binnen, uit de tuin komend, terug naar de kamer. Op dat moment was het dat ik heel sterk de ingeving kreeg: Nu wil ik wandelen. Je hoofd denkt op dat moment aan genoeg dingen die het wel wil doen, maar nee, de ingeving vanuit het hart is te sterk, en al het andere moet nu even plaatsmaken voor dat mooie idee, dat vraagt om nú uitgevoerd te worden.
Een ontspannen ochtend
Alsof er geen andere keus was, luisterde ik naar deze ingeving. Het werd een mooie wandeling. De lage ochtendzon scheen lekker warm in mijn gezicht, af en toe alsof je bij een radiator staat. De natuur was ontspannen en er hing een heerlijke rust over de hele natuur. Ik ging zoveel mogelijk in de zon lopen en paste mijn route aan op waar de zon scheen. Maar zelfs als dat soms niet lukte, en er wat schaduw was, 'weerklonk' dezelfde rust en ontspanning van de fijne ochtend in de natuur. De dieren graasden vriendelijk en ontspannen, het geluid van lostrekkend gras door grazende geitenbekken was een mooi geluid. Net als het druppende water in een emmer aan de zijkant van het dierenverblijf - dit mooie watergeluid gaf bijzondere ontspanning. Het zette mij aan het denken hoe water (in vergelijkingen) wordt geassocieerd met de geest, en hoe zo iets ontspannends, mooi en bijzonders water eigenlijk is. Altijd positief. Je hoort nooit mopperend of geïrriteerd watergedruppel, het zijn geluiden die ons altijd goed doen, voor ons welbevinden. Dat schrijven de oude boeken ook:
Boek Johannes, hoofdstuk 7, vers 38: gelooft, gelijk de schrift zegt, stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien.
Voor de verandering: Omgekeerde volgorde
Normaal ga je eerst 's ochtends eten en daarna wandelen. Ik deed andersom. "Voor de verandering' zeggen we dan, maar ik volgde gewoon mijn ingeving. Ik had de dag ervoor laat 's avonds nog extra gegeten, dus ik kon daar nog goed op teren. De wandeling zorgde voor mooi wat verbranding. En ik kreeg er - wat ik vóór de wandeling niet had - trek van. Dat soort dingen wordt vanuit de ingeving van je hart altijd meegenomen, je hoeft je nooit zorgen te maken "Ik moet nu niet gaan wandelen, want ik moet eerst nog eten, om kracht te hebben". Juist omdat je genoeg kracht hebt (in dit geval), door het late eten de dag ervoor, kun je gerust nu gaan wandelen. Daarom krijg je ook die ingeving. Het is iets moois, hoe goed je kunt luisteren naar die 'stille stem' van je hart, want het is gewoon een (ongesproken) ingeving, een idee. Maar wel één die erom vraagt direct uitgevoerd te worden! Ik luisterde.
Extra fijne verzorgde voortgang
Ik werd zo heerlijk rustig van deze mooie ochtendwandeling, dat ik er spontaan mooie nieuwe ingevingen door kreeg: Zodra ik thuis ben, maak ik een boterham met chocopasta, plus een bord pap, en een kop koffie. Is dat geen goede combinatie?
Ik had lekker trek gekregen. Er hoorde nog meer bij de ingeving - dit is het voedseldeel. Daarbij bedacht ik me: Dit eet en drink ik lekker op achter de laptop, terwijl ik een mooi artikel op mijn site ga schrijven. En hier zit ik: Het is gelukt. Dit alles gaf me bijzondere ontspanning, alles smaakte goed en ik was op mijn gemak, omdat dit alles wat ik deed, niet zozeer mijn hoofd volgen was (die had, al vóór de wandeling allemaal andere ideeën wat ik zou kunnen doen), maar het hart volgen. Het is een fijne interactie tussen hoofd en hart. Je kunt dit zelf het gemakkelijkste doen, door je bewustzijn op je hoofd te richten, en vervolgens met je bewustzijn naar beneden te gaan, naar je hart. En dan voel je daar, in het centrum van je borstkas, een zachtheid, warmte, een stukje liefde. Vervolgens weer met je bewustzijn omhoog gaan, en weer richten op je hoofd. En weer naar beneden, naar je hart. Je oefent zo een goede interactie tussen hoofd en hart. Tijdens de wandeling heb ik dit nog diverse keren gedaan.
Ik genoot er volop van, van alles wat ik deed, en nu ook doe, terwijl ik deze blog afschrijf.
Wat ik hiervan opsteek is, dat als je (met je hoofd er bij) de goede interactie tussen hoofd en hart, met de goede ingeving van het hart volgt, dat de ingevingen het stokje blijven doorgeven aan de nieuwe ingevingen. Een fijne ingeving leidt weer tot een nieuwe fijne ingeving, en gaat zo maar door. Iets om over na te denken. Losse van de hart-hoofdinteractie ontkoppelde ideeën volgen, puur met het hoofd, zoals ik die ideeën ook kreeg, al voordat ik ging wandelen, kunnen tot onprettige ideeën en situaties leiden. En (zoals energie dezelfde energie opzoekt), "soort zoekt soort" zeggen ze, daar krijg je dan ook weer nieuwe onprettige of moeizame ideeën van. Inspiratie, in goede of in slechte zin, gaat altijd door. Goede inspiratie gebruiken als een doorlopende cyclus, opgaande spiraal, is iets heel moois.
Reactie plaatsen
Reacties