Typisch zo'n moment dat je hart het woord voert, en je dankbaar bent voor de ingeving.
Mijn terugkeer naar de normale gang van zaken, na genezing van wat ziekte (verkoudheid), en ik de normale activiteiten, zoals fietsen weer oppakte, reageerde mijn lichaam verschillende keren met de behoefte aan rust.
Zo'n ochtend had ik, met weinig energie. Op een bepaald moment kreeg ik de ingeving om mijn energie te verfrissen, om klaar te zijn om wat te doen, bijvoorbeeld pannenkoeken bakken (nog weinig energie voor).
Energie verfrissen, daar zijn weinig 'heilige' oplossingen voor, en tegelijkertijd vele beschikbare methoden, er zijn vele bronnen, zoals websites over te raadplegen. We weten allemaal dat een wandeling door de natuur erg helpt. Waarom kan de natuur wel doen wat wij niet kunnen doen soms?
De clou zit hem in eerlijke balans van energieën. In mijn wetenschapsrapport op deze link vind je er meer informatie over. Natuur verdiept energieën, en de mensen vervlakken energieën, in hun huidige leefstijl. Als mensen dus ook energieën zouden gaan verdiepen, en minder oppervlakkig maken, minder afleidend, in de (drukke) omgeving van stad en leefomgeving, dan zouden mensen, net als de natuur, in evenwicht zijn. De kern zit altijd middenin, zoals een hart, niet aan de oppervlakte waar alles heen en weer geslingerd wordt door 'winden' van energie. De kern en stam van een boom blijven staan, hoe hard de takken ook meewaaien met de wind.
Eigenlijk zijn er dus twee geestpaden: Het geestpad van de mens, en het natuurlijke geestpad van hoge afgestemdheid, wat dus dieper, verdiepend is. Bijv. als je afgestemd bent op de natuur.
Eén manier om de energieën weer in balans te laten stromen, is de aandacht richten op dat wat helpt. Soms als iets je heel goed doet, je heel goed helpt, dan vernieuwt, verfrist je energie ineens. Denk er maar aan als iemand plotseling wondermooi nieuws aan je te vertellen heeft. Je staat plots kaasrecht rechtop en je kijkt met grotere ogen voor je uit. Het moet dan wel oprecht mooi zijn (in je hart), iets dat 'volgens de boekjes' of denknormen die je je niet eigen gemaakt hebt, mooi is, dat raakt je niet, en zal niet helpen.
De energie komt soms los, waar het in de knoop zat, en begint weer te stromen. Je kikkert er van op, en je voelt je beter. Dit gebeurde mij vanmiddag toen een begeleider hier op het begeleide wonen, mijn aandacht (onbewust) bracht op precies de mooie dingen die ik van plan was om te doen. Ze vroeg me wat ik aan het doen was en hoe het met me gaat. Ik vertelde dat ik aan het lezen was. Ze vroeg me wat ik las, zoals boeken bijvoorbeeld. Ik antwoordde dat ik mijn eigen teksten aan het lezen ben, en vertelde haar, omdat ze verdere interesse toonde, dat ik wat schrijf bijvoorbeeld over mijn ervaringen. Ze zei "Een soort dagboek", wat ik bevestigde. "Je zou ze uit kunnen brengen. Samenbundelen, mensen vinden dat wel leuk om te lezen", zei ze.
Ik vond dat wel een goed idee, en toevallig had ik de dag ervoor me hier ook in verdiept (hoe bijv. een e-book uitbrengen werkt). Dit laadde mij dus ook positief op, dit gesprek. Vervolgens vroeg ze me naar dat wat ook toevallig mijn volgende activiteit was, of ik zo ging eten. Ik antwoordde dat ik pannenkoeken ga bakken. Ze vond dat een leuk idee. Ik zei er bij, als een plotselinge ingeving dat zo in me opkwam als vanzelf "Ik moet het wel zonder eieren doen. De laatste persoon heeft vergeten eieren op te halen." Mijn hart voerde het woord. Ze antwoordde "O, maar dan zal ik even hiernaast kijken, of ze daar nog eieren hebben, vind je niet? Zonder eieren dan heb je nog geen lekkere pannenkoek." Ze zei heel meegaand "Daar maak ik geen punt van hoor" (omdat bij begeleid wonen de boodschappen eigenlijk je eigen verantwoordelijkheid zijn).
Na even bij de buren geweest te zijn, eieren halen, kwam ze aanlopen met twee eieren, die ik mooi kon gebruiken voor het pannenkoeken bakken. Het fijne is: Normaal zou ik wat moeite hebben om de pannenkoeken goed te maken, zonder dat ze aanbakken, zonder ei (ik gebruik daarvoor banaan en boter dat ik bij het beslag in doe), maar nu werd dat juist des te fijner, met twee eieren, zodat ik daar de ingeving van kreeg om gewone pure pannenkoeken te bakken, zonder die genoemde extra's, en voor het eerst in 20 of 30 keer pannenkoeken bakken de afgelopen tijd (dagelijks), heb ik ze dit keer voor het eerst gewoon puur gebakken, gewoon melk, bloem en ei, en olie in de pan. Zo werd dit een extra leuke activiteit, en nog simpel ook, voor iemand die met weinig energie begon.
Door de leuke gang van zaken, voelde ik dat ik er energiek van werd, tijdens het pannenkoeken bakken. Het 'probleem' van weinig energie hebben werd opgelost.
Terwijl ik de laatste tekst typte, kwam zij (begeleider) nog even langs om te vragen of ik pannenkoeken voor iedereen bakte of voor me zelf. Ik vertelde haar dat ik altijd wat pannenkoeken overhoud en dat de anderen daar ook van eten. Toen zij weg was, was het maar even, en nog een andere bewoner kwam naar me toe en zei "Mag ik een pannenkoek pakken Thierry? Er ligt er nog één" - deze eet deze medebewoner nu op.
Dit alles, samen met de kracht die de pannenkoeken geven, die ik gegeten heb, brengt mijn energie terug, en vooral de gang van zaken, maakt gelukkig, zodat ik er goed energiek van wordt.
Ik kreeg de ingeving (aan het begin van het verhaal) om energie te verfrissen. Bijzonder dat dit vanaf dat moment ook gebeurde. In dit geval was iets simpels als elkaar vragen hoe het gaat of wat je doet, genoeg waar de verdere gang van zaken uit voortkwam. Het hart voert zo soms het woord, waarmee op simpele manier, er mooie resultaten uit voort kunnen komen.
Reactie plaatsen
Reacties