Terughoudend tegenover de nieuwe werkelijkheid

Het gaat niet specifiek om de video's, maar om weerstand tegenover het zelfstandig moeten leven, het eigen pad gaan. Vanuit een thuissituatie bij ouders, leer ik nu om op me zelf zelfstandig te leven, en daar komt mijn lichaam soms tegen in opstand.

Dit artikel gaat erover hoe mijn lichaam en mijn onderbewuste moeten wennen aan de nieuwe situatie van zelfstandigheid, terwijl ik met mijn geest al duidelijk de stap heb gezet, en ik er met mijn geest er in wezen klaar voor ben om de zelfstandige weg te begaan: Daarover gaat het artikel 'Klaar voor de nieuwe werkelijkheid'.

Hieronder zoom ik specifiek in op een klein gedeelte van wat er in mij onbewust, in het onderbewuste, omgaat (de negatieve, de positieve sla ik over, omdat de vrees het onderwerp is van deze blog). Alle genoemde emoties heb ik maar af en toe ervaren, en niet zo achter elkaar, zoals ik ze nu achter elkaar zet in deze tekst. Ook moet gezegd worden dat de emoties versterkt worden door de medicatie. Ik heb de hieronder genoemde emoties inmiddels onder controle.

Voorbeelden van weerstand of opstand is: Kale muren zijn kil, voel ik me niet thuis bij, kou vanuit buitendeuren laten mij een niet-thuis-gevoel voelen, mijn kamer is krap, ik wordt wat benauwd om op die kleine stoel te zitten, zo dicht op mijn spullen, te veel mensen die bewegen en in de weer zijn, daar voel ik me ongemakkelijk totaan misselijk door, de kleren zitten te strak, ik heb het gevoel dat ik niet goed kan ademen, vreemde mensen, daar voel ik me niet thuis bij, vanuit hier op de fiets stappen is onveilig, omdat hij kapot kan gaan, zoals laatst gebeurde, en waar strand je, is dat ver van huis(?), de kleren laten me straks nog in de steek, doordat ze kapot gaan (dit laatste verdwijnt nu langzaam, doordat ik nieuwe kleren heb gekregen), ik heb maar één laptop, waar ik een belangrijk deel van de dag tijd aan besteed, straks gaat hij kapot of loopt vast, zoals hij laatst een paar keer deed, straks eindigt mijn telefoonabonnement, omdat ik de rekening niet kan betalen, en het is onveilig om telefonisch losgekoppeld te zijn van de buitenwereld, vooral onderweg bij pech (deze situatie verdwijnt nu ook, sinds mijn financieën geregeld zijn), en zo is er nog meer weerstand. Dit is allemaal weerstand dat het lichaam oproept, vanuit een gevoel van onzekerheid, onveiligheid, en eigenlijk vaak onterecht is. Gevoel voor veiligheid, met waarschuwingen dat je systeem geeft, is heel goed, maar soms moet je je vrees wat overwinnen.

Al deze genoemde weerstanden zitten niet concreet in mijn gedachten. Ze zitten op de achtergrond in mijn onderbewuste, en van daaruit vertaal ik ze nu naar woorden. Ik heb zelfonderzoek moeten doen om erachter te komen dat mijn lichaam deze vrees en weerstand oproept.

Het is voor mezelf heel goed en heel leerzaam, om erachter te komen dat deze dingen spelen. Daardoor kan ik er bewustzijn over laten gaan, en rust creëren in mijn systeem, zodat mijn lichaam rustig kan zijn in de situatie. Ook merk ik dat als ik bewijzen aanvoer voor mezelf, bijvoorbeeld dat ik laatst het mankement van de fiets zelf opgelost heb, door een kabeltje vast te solderen, en te zien dat de fiets weer werkt, dat het mijn systeem en mijn lichaam zekerheid geeft. De successen en stappen vooruit helpen deze bewijzen aan te voeren en me lekkerder en zekerder te voelen.

Het is goed om te weten, dat ik na analyse van wat ik voel (dit zijn allemaal onderbewuste gevoelens waar ik over spreek), niet meer hoef te luisteren naar de boodschap van de gevoelens, maar ze kan transformeren tot iets positiefs, met een bewijs of vertrouwen van zekerheid en succes.

Op deze manier neemt de onderbewuste vrees af, en kan ik ontspannen stappen verder maken. In veel dingen in het leven blijken we deze vormen van vrees of weerstand te bezitten. Gespannen tikjes en trekjes zijn hier bijvoorbeeld een voorbeeld van. Maar ook dat we ziek kunnen worden in bepalende situaties. Het zijn ook de vele smoezen die ons lichaam en ons brein voortbrengt van 'dat kan ik niet', 'dat kost te veel tijd om te leren', 'dat is te ingewikkeld voor mij', 'daar ben ik niet slim genoeg voor', 'dat lukt anderen wel, maar dat lukt mij niet'. Diep in ons hebben we vaak dit soort gedachten vastgelegd zitten in ons onderbewuste, terwijl wij misschien maar zelden of niet deze gedachten zo concreet uitspreken. Het gevoel is er, en toch worden we soms beheerst door deze conditionering (het hoort helaas wat bij deze maatschappij).

Ik zelf ben op al deze dingen gaan letten, en ben ze gaan omvormen naar zekerheid, vertrouwen, en positieve gedachten. Dit helpt me om goed in mijn vel te zitten.

Van veel dingen wist ik dat ik het had, maar nieuw voor mij is, te weten dat ik het dus ook bij bepaalde Youtube video's heb, die mij uitleg geven over hoe zelfstandig succesvol te leven. In vervolg zal ik de signalen herkennen en er ontspannen voor gaan zitten en de video's gewoon bekijken.

Ons onderbewuste heeft de taak ons te beschermen, maar soms moeten we even wat stappen nemen, en helpt het onderbewuste (met zijn waarschuwingssystemen) om deze stappen ook verantwoord te nemen. Zo zijn de stappen die we zetten bewust en met vertrouwen.

Op het moment zelf lijkt een situatie soms vreemd en onprettig, maar als je erachter komt waar het voor dient, kan het heel gunstig zijn. Op het moment zelf zie je dat soms niet (maar zie je bijvoorbeeld alleen maar dat je het wat benauwd hebt, of even de ruimte mist in een kleine kamer, wat je een onbehaaglijk gevoel geeft), maar later begrijp je waarom je lichaam er zoveel moeite mee had. En zo kun je ervoor zorgen dat je in vervolg er geen moeite meer mee hebt. De taal van je lichaam en je brein leren spreken.

Het is bij mij een terughoudendheid van mijn lichaam, mijn brein tegenover de nieuwe werkelijkheid van zelfstandig mijn eigen weg gaan. Een goede 'ingebouwde' bescherming in mij, maar ook tijd om de angsten onder ogen te zien, en ze te overwinnen.