Klaar voor de nieuwe werkelijkheid

Het vorige artikel ging erover hoe mijn lichaam en mijn onderbewuste moeten wennen aan de nieuwe situatie van zelfstandigheid, terwijl ik met mijn geest al duidelijk de stap heb gezet, en ik er met mijn geest er in wezen klaar voor ben om de zelfstandige weg te begaan: Daarover gaat dit artikel.

Ik denk dat het heel natuurlijk is, dat een mens op volwassen leeftijd uit huis gaat, en zijn eigen vrijheid tegemoet gaat. Ik heb altijd geluisterd naar iets wat een bekende tegen mij zei: "Waarom zou je perse uit huis moeten? Als iemand bij de ouders tevreden is, kun je toch prima thuisblijven? Waarom zou je dat opgelegd moeten worden, dat je perse uit huis moet, terwijl je er prima vrede bij kunt hebben om bij je ouders te blijven wonen? Je hoeft toch geen afkeer te hebben van je ouders, alsof er iets op tegen is om thuis te blijven wonen. Als je gewoon vredig met je ouders om kunt gaan, waarom zou je dan weggaan?", en wegens praktische redenen, ik had geen partner, geen adres dichtbij werk nodig, omdat ik vanuit huis werkte, zo bleef ik thuis wonen. Vooral de opmerkingen "je hoeft toch geen afkeer te hebben van je ouders" en "als je gewoon vredig met je ouders om kunt gaan, waarom zou je dan weggaan" waren voor mij sterke redenen om thuis te blijven. Ik wás ook echt gelukkig en vond het fijn om bij de ouders thuis te blijven wonen.

Ik denk dat wat die bekende zei, waar is, maar ook maar voor enkelingen geldt. Voor de meesten is het natuurlijk om ouders te verlaten en de zelfstandige weg op te gaan. Je leest het al in de bijbel 'een man verlaat zijn ouders en neemt een vrouw'. Om het helemaal zelfstandig te proeven, te genieten van de vrijheid, ligt het voor de hand om je ouders wel te verlaten. Dat is geen afkeer, maar bewegingsvrijheid. Een goede vriendin van mij zei: "Op jouw leeftijd is het heel normaal zelfstandig te wonen, en hoor je eigenlijk niet meer bij je ouders te wonen. Je behoort vrij te zijn, op jouw leeftijd. Bij de meesten gebeurt dat op natuurlijke wijze, bij jou is het wat geforceerd, en ben je geforceerd in de situatie gekomen dat je op je zelf bent. Je kunt nu je vleugels uitslaan, je hebt de vrijheid voor je liggen. Dit is een gouden tijd voor je. Joh, het leven is zo ontzettend interessant. Het leven biedt zoveel. Er is zoveel interessants te ontdekken, en dat ga je nu allemaal doen."

En daar ben ik het helemaal mee eens. Al vond ik het fijn om bij de ouders te blijven wonen, en koos ik daar ook voor, ik heb ook nooit de andere kant van het verhaal gezien. Dat voordeel zie ik nu in. Dat het heel fijn is om zelf je eigen weg te gaan. Ik ben daar nu ook vóór.

Het is nu eenmaal zo dat je niet alle keuzes zelf kan maken als je bij je ouders blijft wonen. Je eigen inrichting van het huis, een eigen huis, eigen spullen, eigen verantwoording en zelfstandige verzorging van alles dat je nodig hebt. Op al deze gebieden ben je, als je bij je ouders woont, niet geheel vrij. En toch had ik er geen enkel probleem mee. Het moest zo zijn denk ik: Zowel het bij ouders wonen (met plezier) en nu ook het zelfstandig leren wonen.

Er is niet één zaak, of één zin te benoemen waar het aan ligt dat ik hier opgevangen ben in de Geestelijke Gezondheids Zorg te Assen. Het is een samenkomen van verschillende zaken geweest, waardoor dit zo ontstaan is. Al jaren speelt er dat ik wat andere, bredere denkwijzen heb, dan sommige anderen, dat ik me positief (met liefde voor de wereld waarin we leven) wens te onwikkelen, zonder de somberheid die veel mensen met zich meenemen ten opzichte van de medewereld, en medemensheid. De denkwijzen liepen niet meer op één lijn. Zo dachten sommigen dat er geroddeld werd over mij, en heb ik zelf onderzoek gedaan, en erachter gekomen dat die mensen mij juist een fijn mens vinden, en is er niets aan de hand. Mensen mogen hun op- en aanmerkingen hebben, maar roddelen gaat een stapje verder. Wel heb ik er begrip voor als mensen denken dat er geroddeld wordt, zonder beter te weten. Ik zat op een andere golflengte. Vanuit bredere optiek begon ik dingen te zien, bijvoorbeeld ook vanuit de optiek van wereldnieuwszender CNN. En wat ik daar zag, dat al het nieuws werd onderbroken voor dit wereldnieuws "Breaking news", dat langer dan een uur duurde, maakte indruk op mij. Ik wilde dit delen in enthousiasme "Hee, kijk eens wat er nu op televisiezender CNN te zien is", en ik en mensen met wie ik het deelde begrepen elkaar niet, we zaten niet op één lijn. Dit neem ik niemand kwalijk, maar misschien is dat wat het leven je leert. Ik koos voor twee dingen: om bij mijn ouders te blijven wonen, daar ben ik thuis en zo voel ik me ook, en de tweede: op één lijn zitten met andere mensen. Dit hoeft niet. Ik heb op allerlei gebied gemerkt door de jaren heen, vooral de eerdere jaren, dat ik erg op één lijn zit met sommige anderen, ik kon goed opschieten met veel mensen, meer dan andere mensen die meer hun eigen lijn trokken. Op allerlei gebied was ik op één lijn met anderen, op gebied van gevolgd nieuws, de zenders, de kranten, eten en drinken, gebruikte spullen, muziekkeus, woordkeus, routines in hoe je spreekt, hoe je doet, gedachtegoed. Iemand zei eens "Thierry doet dat ook zo, een zelfde manier van praten, hoe jullie de dingen zeggen". Een goede vriendin zei "Je kunt goed zien dat jullie een sterke band hebben", doelend op mij en bekenden.

Al hebben alle kinderen in de wereld wat opgepikt van de ouders, ik merkte wel meer een eigen weg, een eigen zelfstandigheid en vrijheid op allerlei gebied bij de meeste andere mensen (die ook op zichzelf zijn gaan wonen). Anderen hebben ook partners genomen (ook iets heel natuurlijks), waar ik niet voor gekozen heb.

Hierin ben ik serieus geweest, en wil alles zo perfect mogelijk doen.

Toch is het met alles in het leven zo: Balans. Je wilt niet uitschieten naar de ene kant van de balans, en ook de andere kant van de balans (bijvoorbeeld heel losbandig worden, of opstandig tegen anderen) wil je ook niet. Andere mensen hebben misschien een balans gekend en gehouden door de jaren heen. Voor mij is het ook nog niet te laat, ik ben nu vijfendertig en heb nog een heel leven voor me liggen. De balans brengt mij nu wat naar de andere zijde, waar ik tot nu toe nooit geweest ben, namelijk van zelfstandigheid. Ik zie hier niet tegenop, maar zie dit zoals die goede vriendin van mij omschreef, als vrijheid die voor me ligt, en dat ik mijn vleugels nu uit kan slaan.

Mogelijk is bij mij de basis van goed in het gareel lopen bij ouders, positief geweest voor mijn verdere ontwikkeling, en leer ik nu - met die basis als achtergrond - een mooie levensweg te bewandelen.

Eigenlijk begint elk mens zo: Eerst in het gareel lopen bij de ouders, en dan op je zelf leven. Bij mij heeft het eerste deel gewoon wat langer geduurd.

Ik sta te popelen om alle stappen te doorlopen die nodig zijn, voor zelfstandig leven, op me zelf wonen, alle dingen zelf verzorgen, eigen keuzes maken, eigen werk kiezen, eigen plek hebben om te wonen en te leven. Ik zie er enorm naar uit, en stel me zelf er volledig voor open. Als het anderen lukt, dan lukt het mij ook. Ik krijg er nota bene hulp voor van de hulpverlening hier in het opvanghuis, en straks in mijn eigen huis, waar het team dan ambulant mij komt helpen bij de zelfstandige stappen.

Dit alles vind ik reuze interessant, en ik zie ernaar uit alles te leren wat er voor nodig is, en een mooie zelfstandige weg te begaan.