Op het randje van misselijkheid

Het heeft niet doorgezet. Ik heb even de laptop uitgezet, wat koffie gezet, en rustig staan en wat stappen gezet. Na even knapte ik op, en vervolgde weer waar ik mee bezig was achter de laptop.

Ik merk dat koffie ook de (opkomende) misselijkheid weg neemt. De koffie is net op.

De koffie is net op

"Wil je boodschappen doen?" vroeg ik met mijn vriendelijkste stem. Het was even stil. "Mag dat ook later?" zei hij. "Tuurlijk, kijk maar wanneer je er aan toekomt." zei ik. Ik meldde hem dat de koffie op was. Hij zei "Ik ga later wel, ik voel me niet zo goed". Zo hebben we allemaal onze dingetjes, dat je van de buitenkant zo niet ziet, maar wat ons soms weerhoudt om de dingen normaal te doen, zoals je in het leven zou verwachten. Door wat ik meemaak, krijg je daar ook meer oog voor bij anderen.

Ik twijfel of ik straks bij de begeleiding ga zeggen "Zou ik wat koffie mogen halen?" "Want er zijn bij ons meerdere mensen die zich niet helemaal goed voelen. We kunnen wel wat koffie gebruiken" - denk ik lachend in mezelf.

We halen de boodschappen hier altijd uit een naastgelegen huisje. Mocht het niet goed uitpakken, of te lang lastig blijven met dingen die opraken, dan stel ik wel voor dat ik de boodschappen doe.

We hebben een taaklijst 'boodschappen doen' en de betreffende persoon is aan de beurt. Ik herinnerde hem er alleen aan.

Eerder op de dag boodschappen doen is wat prettiger voor iedereen (dan zijn de producten weer binnen), maar je mag het ook later doen, bijvoorbeeld 's avonds laat.

"Waar was je over aan het schrijven?" vroeg de therapeut van Beeldende Vorming, met wie ik meeliep naar de therapie, waarvoor ze me ophaalde om wat eerder dan gebruikelijk te beginnen. "Bijv. over boodschappen doen. Dat de één zich daar eigenlijk niet helemaal goed voor voelt. En vanuit eigen ervaring kan ik me dan extra goed inleven in de ander, als die dat zegt". Op beeldende therapie zei de therapeut vervolgens dat ik er stuk beter bij zat, en dat ze het fijn vond dat ik het weer goed vol kon houden.

Eenmaal thuis gekomen, kwam de huisgenoot ook net thuis samen met de begeleider, met een tas vol boodschappen die ze gedaan hebben. Samen, de huisgenoot en ik, hebben we de boodschappen opgeruimd. Nu hadden we weer ingrediënten voor mij om pannenkoeken te bakken, want die waren opgeraakt.

Met weer aangevulde melk, eieren en bloem ben ik nu pannenkoeken aan het maken, wat weer een hele fijne ervaring is, en heerlijk smaakt.

Ik ben blij dat ik het elke dag doe. Niet om er een routine van te maken, maar om er elke dag weer volop van te genieten. De pannenkoeken halen mijn 'randje tegen misselijkheid' weg en sterken me ook goed aan. De koffie is weer bijgevuld, en nu ik dit erbij drink, geeft dat ook veel kracht en voldoening.