Een 'bril' waardoor je het leven ziet, vanuit een standpunt, of perspectief, is niet alleen afhankelijk van het moment (waar je aan denkt en hoe je je gedachten regelt), maar ook afhankelijk van je geschiedenis. Dit vormt een energie in je. Dat betreft alles wat je deed, alle ruimten waarin je je bevond, alle mensen met wie je omging, alle omgevingen waarin je was, alle activiteiten waar je je mee bezig hield. Het vormt je zijn wie je bent. Stel nu dat je plots in een nieuwe ruimte terecht komt, met andere vreemde mensen, in andere omgevingen, waar andere activiteiten worden gedaan. Je zou helemaal in de war raken. Mij overkwam dit. Nu ben ik goed bij, qua verstand en gevoel, ik heb het in balans, maar vreemd is het wel. Je hele leven wordt plots anders. Dit, het hele kader waarbinnen je leven zich afspeelt, zou je de 'onvermijdelijke bril' kunnen noemen. Dat verander je niet plots van het één op het andere moment. Toch gebeurde dit, en dat betekent dat je lichaam en je energie hier sterk aan wennen moeten. In mijn geval 35 levensjaren die van het één op het andere moment veranderen. Mijn 'bril' op de achtergrond wenst nog steeds door de 'bril' te kijken van de afgelopen 35 jaar. Dit omturnen, en eraan wennen, duurt even. Tegelijkertijd gaan we gewoon verder waar we gebleven waren. Het leven gaat door. Alles krijgt nog meer en nog dieper vervulling.
Er is tijd voor nodig, om aan de nieuwe situatie te wennen. Ik merk dat mijn lichaam en mijn systeem van tijd tot tijd nog 'zoeken' naar de dingen van mijn oude leven, en het niet vinden. Mijn wezen moet eraan wennen, dat voor wat ik 'zoek', er iets nieuws voor gekomen is.
Er is niets kwijt. Het is gewoon anders. Dit voelt soms als onwennig. Andere momenten voelt het als vervuld.
Dit gaat met vlagen en ups en downs. Echte downs heb ik niet, omdat ik me erg gesteund voel, door het leven zelf. Ik ben nooit een negatief figuur geweest, en mogelijk helpt dat ook, om er niet te veel over in te zitten. Nieuwsgierigheid, gepassioneerdheid en bevlogenheid helpen om alles goed te verwerken.
Eén van de belangrijkste onderdelen van mijn nieuwe weg is een goede vriendin die zei: "Het is heel goed dat je nu zelfstandigheid vindt. Assen is veel mooier dan Coevorden. Dit is een gouden tijd voor je. Nu kun je je vleugels uitslaan en de vrijheid tegemoet."
Deze woorden maakten indruk op me, en heb ik veel aan gehad.
Dit hielp mij in te zien dat het echt een goed doel dient. Alles dat ik meemaak staat ten dienste van dat goede doel.
Dat af en toe familie langskwam, is denk ik heel goed en gezond geweest. Dat helpt je om de nieuwe situatie te verwerken. Dit zijn dan ook stuk voor stuk mooie ervaringen geweest. Ik weet dat die ervaringen blijven komen. Dat maakt me blij.
Een ander zei tegen mij "Je bent hier niet om je te bewijzen voor een ander. Je zit hier echt voor je eigen herstel." Dat heeft mij ook geholpen. Eigen gang gaan en er het beste uit halen.
De energie om dit te verwerken. De goede energie genieten om de nieuwe situatie tot een succes te maken. Dit lijkt soms tegengehouden te worden, door bijvoorbeeld medicatie, maar aan de andere kant, duurt het verwerken zo ook langer. En lange trajecten werken soms dieper in dan vlugge snelle trajecten.
De oude energie blijft bij je en het verwerken van de nieuwe energie wordt soms tegengewerkt, door bijvoorbeeld de prik met medicatie (depot), die ik nu zo elk moment krijg. Ik moet dan harder mijn best doen om op de been te blijven. Meestal zakt het na een aantal dagen weg, om weer beter te functioneren.
Op de lange duur werkt dit wel goed uit, als op een dag de medicatie eens voorbij is, en ik weer op mijn natuurlijke manier, mag genezen. De wereld kent andere methoden om te genezen dan medicatie. Ik zie medicatie als een tijdelijke stap.
Je kunt medicatie zien als een tijdelijk cement tussen de ene kant, verleden, en de andere kant, toekomst. Als beide goed op elkaar passen, kan het cement ook weg.
Het cement kan de twee nooit bij elkaar brengen, maar vult het tijdelijk op. Je kunt je voorstellen dat het goede van het verleden en het goede van de toekomst, pas echt kan komen, zodra de medicatie is opgehouden.
Wat ik zelf nog wel eens doe, als ik voel dat het nog wat raar is om te ervaren, is lange wandelingen maken. Gisteren heb ik vier wandelingen achter elkaar gemaakt, met alleen het avondeten er tussendoor.
Ik merk dat het me heel goed doet. Wandelingen helpen om energieën te verwerken. Gelukkig kan dit hier ook mooi.
De 'onvermijdelijke bril' is één om rekening mee te houden. Je bent niet van de één op de andere dag genezen van de situatie. Het heeft tijd nodig, en de waarde van de natuur (zoals je eigen natuurlijke geneesproces) om goed te genezen. Ik ben me ervan bewust.
Zojuist de prik gekregen. Weer nieuwe dosis medicatie. Hopelijk ondersteunt het me op de achtergrond, en wordt het geen stoorzender op de voorgrond. Dit was het de laatste keer een beetje. Door een andere manier waarop ik de prik nu krijg (in de bil i.p.v. in de arm) zou de afgifte van het middel anders werken. Hopelijk de juiste manier. Ik werd er misselijk door. Hopelijk blijft dat effect uit.
De 'bril' met de energie van mijn oude situatie erin, wordt zo moeilijker om te verversen, als het zo'n misselijk effect heeft. Een nieuwe bril is ondertussen sinds mijn verblijf hier op de opvang van de GGZ, bezig vorm te krijgen, om steeds verder gewend en steeds normaler door de 'bril' van de nieuwe werkelijkheid te kunnen kijken. Het is een uitdagende en mooie bril, en een onvermijdelijke bril. Die van 'oud' en 'nieuw' (om verleden aan toekomst te kunnen koppelen), die van 'alles gewend' via 'onwennig' naar 'alles went weer'.
Over de horizon kijkend zie ik die mooie bril om door te kijken naar het leven. Het is even wennen, maar zo leer ik het leven wel kennen.
De onvermijdelijke bril vervult het leven, en kan een hele positieve worden, zonder misselijkheid en dergelijke. Als mij maar de gelegenheid wordt gegeven deze bril of lens te mogen inkleuren. Ik verheug me op alles dat nog komen gaat, en ga positief verder. Op naar een mooi en nieuw leven!
Reactie plaatsen
Reacties