Soms lopen dingen even fout. Zo liep vanavond mijn misselijkheid wat uit de hand. Ik begreep aanvankelijk niet waar vanavond mijn misselijkheid vandaan kwam. Even later begreep ik het: Ik heb van de medewerker het ene middel wel gekregen, maar het andere middel - tegen misselijkheid - niet. Logisch dus dat ik geen bescherming had tegen de misselijkheid.
Voor het eten voelde ik me prima. Tijdens het eten, met de energieën daarbij aan van de televisie die aanstond, werd ik erg misselijk. Ik zei tegen de rest dat ik last van mijn hoofd had (onderdeel van de misselijkheid) en ik vroeg of de televisie zachter mocht. "Ja" op een toon van "natuurlijk, ga je gang" werd er geantwoord, en ik deed de televisie zachter. Dat was een hele geruststelling (toen kon ik er beter tegen).
Wat tureluurs liep ik na het eten door mijn kamer. Ik zette het raam wagenwijd open. Beduusd, tureluurs en hulpeloos liep ik heen en weer, behoorlijk misselijk zijnd, en toen kwam ik er na even nadenken achter dat ik het middel tegen misselijkheid vergeten was. Er gebeurde aanvankelijk niets, de misselijkheid bleef nog.
Plots werd ik rustig, ik kon me rustig houden en alles zakte af. Ik paste de oplossing toe die in dit artikel staat: Hanteer gevoelens als levende wezens waarin ik figuurlijk gevoelens vergelijk met levende wezens, en dit artikel: Gevoel niet vaststaand waarin ik uitleg dat je elk gevoel een toelatingskeuring kan geven, en ongewenste gevoelens niet hoeft toe te laten.
Ik ben opgelucht dat dit goed werkte. Ik moest ook wat bedenken om te doen, want ik zat met een flinke misselijkheid (liep uit de hand), en de medewerker die ik net belde, die mij de medicatie zal geven, die zat bij een kerstviering, zodat ik nog niet direct mijn middel tegen misselijkheid kon krijgen.
Net als in eerstgenoemd artikel hierboven, creëer ik deze oplossing uit nood: Omdat er echt wat moest gebeuren, en nu de hulp later kwam dan ik het nodig had, moest ik wat verzinnen. Het lukte me gelukkig om mijn lichamelijke conditie weer in balans te krijgen (zodat ik ook dit artikel nu kan schrijven).
Ik schrijf dit op, omdat dit fijn is om van me af te schrijven, en omdat het goed is, zinvol, om te noteren, voor me zelf, voor een volgende keer, als ik dit weer meemaak.
Ook moet ik voor het probleem, dat ik de komende dagen (en weken) geen middel tegen misselijkheid meer heb (wordt vooralsnog niet toegestaan, daar is eerst toestemming voor nodig van een arts), een oplossing hebben, en zal dit probleem mogelijk weer meemaken, dus dan is het goed dat er een oplossing is.
Elk artikel dat ik schrijf, voegt weer een stukje bewustwording toe. Zo heb ik genoemde artikelen nu in deze situatie niet gelezen, maar kwam de oplossing, waarvan ik weet dat die in die artikelen staat, ter plekke in me op, omdat ik die daarin beschreven oplossingen uit het hoofd ken. Dat ken ik, en pas ik zodoende toe, omdat ik er destijds bij het maken van die artikelen zo bij stil stond, zodat het me nu te binnen schiet, om die oplossingen toe te passen.
Het is dus goed dat ik al dat soort dingen opschrijf. Ik heb de werkwijzen, die in de artikelen staan, nodig om weer te gebruiken.
Zojuist ontving ik tussendoor het middel, en heb deze nu ingenomen. Dit ontvang ik vandaag voor het laatst, en dat zal morgen dus een gemis zijn. Nu weet ik in elk geval hoe ik voor de oplossing kan zorgen (zonder hulpmiddel). Ondertussen heeft het middel tegen misselijkheid een goede werking op me, en voel ik me ook goed.
Het is bijzonder om misselijkheidsgevoel te kunnen doorbreken. En eigenlijk is dit iets dat iedereen zou kunnen. Het is heel goed om dit te weten, en blijkt best een sterk ingrijpen ten behoeve van je gezondheid en welzijn. Ik ben blij dat de oplossingen niet alleen voor onprettige of rusteloze gevoelens gelden (van medicatie), maar ook tegen misselijkheid (wederom van medicatie).
In tevredenheid sluit ik dit artikel af. Ik ga ervan uit dat ik het morgen ook weer onder controle heb. Er zullen nog wel weer artikelen komen over dit onderwerp.
Reactie plaatsen
Reacties